Elementor #113

ΧΩΡΙΣ ΑΦΘΟΝΙΑ

Αποστερούμενος ο άνθρωπος της Αφθονίας του, οδηγείται σε ακραίες καταστάσεις όπου αναγκάζεται να επιλέξει την στάση που θα τηρήσει στην ζωή. Είναι η ευκαιρία του να ξεκαθαρίσει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Θα εισέλθει βαθύτερα στον κόσμο της ζούγκλας ή θα αναζητήσει τις αιτίες της κατάστασης και θα τις διορθώσει μέσα του για να εμφανιστούν και στον περιβάλλοντα κόσμο του. Θα αναζητήσει την Νομοτέλεια της Δημιουργίας ή θα αποστασιοποιηθεί περισσότερο αναζητώντας την επιβίωση του οδηγούμενος σε μεγαλύτερο χάος;

Δεν είναι ανάγκη να γνωρίσει κάποιος την πλήρη εξουθένωση και να κατέλθει στο χαμηλότερο σημείο υπόστασης. Άλλωστε αυτό είναι επικίνδυνο καθώς είναι γνωστό ότι όπως και στην θάλασσα, υπάρχουν βάθη όπου η άνωση υπερτερεί και εύκολα κάποιος επανέρχεται στην επιφάνεια, βάθη όπου αυτή ισορροπείται από την βαρύτητα και βάθη όπου η βαρύτητα έλκει ακαταμάχητα ολοένα και περισσότερο στον βυθό.

Ο άνθρωπος τον τελευταίο καιρό είναι αποδέκτης μεγαλυτέρων προκλήσεων για να συνειδητοποιήσει ευκολότερα τι θέλει, να διακρίνει το δίκαιο από το άδικο, αλλά και ταυτόχρονα οι συνθήκες να το κάνει γίνονται τεχνητά ολοένα και δυσκολότερες με την πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, τον αποπροσανατολισμό από τον καταιγισμό των ειδήσεων όπου το περιεχόμενο τους προκαλεί τον φόβο, το άγχος, την αβεβαιότητα, τον αποπροσανατολισμό, τον αντιπερισπασμό και τελικά το αίσθημα ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Η εντύπωση ότι κάτι μπορεί να αλλάξει από μόνο του επειδή η ζωή είναι τροχός, δεν φαίνεται να έχει βάση. Οι ευκαιρίες έρχονται αλλά η εκμετάλλευση τους είναι στο χέρι μας και αυτό σημαίνει δράση, υπευθυνότητα, ενεργοποίηση.

Συνήθως έχουμε την τάση να αποδίδουμε σε εξωτερικές δυνάμεις τα θαυμαστά που συμβαίνουν στην ζωή μας διαφεύγοντας μας ότι εμείς ήμαστε αυτοί που τα προκαλούμε να συμβούν καθώς κινητοποιούμε έμφυτες δυνάμεις μας ακόμη και ως αποτέλεσμα εξωτερικής επίδρασης. Αυτό είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από εκείνους που εισπράττουν μεσιτικά «δικαιώματα» λέγοντας ότι μεσολαβούν μεταξύ ενός αδύναμου και ενός ισχυρού. Όσο θα επιτρέπουμε στους μεσολαβητές να παρεμβαίνουν τόσο θα διαιωνίζεται η «αδυναμία» μας.   

Είναι ανάγκη να προσδιορίζουμε τους κανόνες του παιγνιδιού που παίζουμε παριστάνοντας τον αδύναμο και να ορίσουμε ποιές αναστολές να επιβάλουμε στην παντοδυναμία μας και ποιες όχι. Μπορούμε ανά πάσα στιγμή να αναθεωρήσουμε τους όρους του παιγνιδιού και να βάλουμε εκείνους που θέλουμε.

Η πρόκληση του καιρού μας είναι η επίδειξη της απαιτούμενης υπευθυνότητας ως κοινωνικών όντων, πολιτών που επιθυμούν να βιώνουν σε πολιτεία με νόμους που να επιτρέπουν και να προάγουν την παραγωγή πολιτισμού και πνευματικής ανέλιξης.

Ο Ελληνισμός με τις Αξίες του: Λογική, Ελευθερία, Αρετή, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αφθονία, Αλήθεια, Αισθητική, Αρμονία, Ανδρεία, Ευδαιμονία, Γνώθι Σεαυτόν,  εκφράζουν την Νομοτέλεια της Δημιουργίας. Η Λογική, ο Λόγος, εκδήλωση του Νου, περιλαμβάνει την αιτία, τον τρόπο και τον σκοπό Δημιουργίας. Όμως αυτή μόνο με Ελευθερία, Αρετή, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αφθονία, Αλήθεια, Αισθητική, Αρμονία, Ανδρεία, Ευδαιμονία προς όλους και για όλα μπορεί να λειτουργήσει και να οδηγήσει σε Αυτογνωσία.  

Αυτές είναι οι Αξίες, οι οδηγοί και τα κριτήρια των ενεργειών του νου για να εξασφαλίζεται η ανέλιξη που δεν είναι τίποτε άλλο από την βαθμιαία αντικειμενική συνειδητοποίηση του Εαυτού.

Μια πολιτεία μόνο σε αυτές τις αξίες μπορεί να εδράζεται για να έχει την πυξίδα της αλάνθαστη και να οδηγεί τους πολίτες της να μπορούν να εκφράζουν την ουσία τους στον κόσμο των φαινομένων.